| تبليغات | X |
|
ابدیت
|
عصر یک جمعه ی دلگیر دلم گفت:
وهنوزم که هنوز است، [ پنجشنبه 23 تیر1390 ] [ 11:26 AM ] [ حانیه ]
[ ]
هر دختري كه ام امامت نمي شود
به امید گوشه چشمی [ شنبه 23 اردیبهشت1391 ] [ 9:42 AM ] [ حانیه ]
[ ]
به يك نگاه دلم را خراب كن بانو و در تمام دلم انقلاب كن بانو خيال ديدن تو دلنواز و رؤيايي است هزار بار دعا كردم آرزوي تو را هنوز هم لب مردان كربلا تشنه است بدون خواهش تو مهديت نمي آيد هنوز هم نفسي مي كشد در اينجا عشق [ سه شنبه 5 اردیبهشت1391 ] [ 8:58 AM ] [ حانیه ]
[ ]
يك نفر دنبال خدا ميگشت، شنيده بود كه خدا آن بالاست و عمري ديده بود كه دستها رو به آسمان قد ميكشد. پس هر شب از پلههاي آسمان بالا ميرفت، ابرها را كنار ميزد، چادر شب آسمان را ميتكاند. ماه را بو ميكرد و ستارهها را زير و رو.او ميگفت: خدا حتماً يك جايي همين جاهاست. و دنبال تخت بزرگي ميگشت به نام عرش؛ كه كسي بر آن تكيه زده باشد. او همه آسمان را گشت اما نه تختي بود و نه كسي. نه رد پايي روي ماه بود و نه نشانهاي لاي ستارهها. از آسمان دست كشيد، از جستوجوي آن آبي بزرگ هم. و عميق. پس جا داشت كه خدا را در خود پنهان كند.
زمين را كند، ذرهذره و لايهلايه و هر روز فروتر رفت و فروتر. نه پايين و نه بالا، نه زمين و نه آسمان. خدا را پيدا نكرد. اما هنوز كوهها مانده بود. درياها و دشتها هم. پس گشت و گشت و گشت. پشت كوهها و قعر دريا را، وجب به وجب دشت را. زير تكتك همه ريگها را. لاي همه قلوه سنگها و قطرهقطره آبها را. اما خبري نبود، از خدا خبري نبود.
نااميد شد از هر چه گشتن بود و هر چه جستوجو. كه ميگفت خسته نباش كه خستگي مرگ است. هنوز مانده است، وسيعترين و زيباترين و عجيبترين سرزمين هنوز مانده است. سرزمين گمشدهاي كه نشانياش روي هيچ نقشهاي نيست. نسيم دور او گشت وگفت: اينجا مانده است، اينجا كه نامش تويي. و تازه او خودش را ديد، سرزمين گمشده را ديد. نسيم دريچه كوچكي را گشود، راه ورود تنها همين بود. و او پا بر دلش گذاشت و وارد شد. خدا آنجا بود. بر عرش تكيه زده بود و او تازه دانست عرشي كه در پي اش بود. همينجاست. سالها بعد وقتي كه او به چشمهاي خود برگشت. خدا همه جا بود؛ هم در آسمان و هم در زمين. هم زير ريگهاي دشت و هم پشت قلوهسنگهاي كوه، هم لاي ستارهها و هم روي ماه. [ دوشنبه 28 فروردین1391 ] [ 12:54 PM ] [ حانیه ]
[ ]
[ یکشنبه 20 فروردین1391 ] [ 8:6 PM ] [ حانیه ]
[ ]
|
درباره وبلاگ  باور نمی کنم .هرگز باور نمی کنم که سال های سال همچنان زنده ماندنم به طول انجامد یک کاری خواهد شد.زیستن مشکل است و لحظات چنان به سختی و سنگینی بر من گام می نهند و دیر میگذرند که احساس می کنم خفه می شوم.هیچ نمی دانم چرا؟اما می دانم کس دیگری در درون من پا گذاشته است و اوست مرا چنان بی طاقت کرده است .احساس می کنم دیگر نمی توانم در خود بگنجم ودر خود بیارامم و از بودن خویش بزرگتر شده ام و این جامه بر من تنگی می کند.این کفش تنگ و بی تابی فرار! عشق آن سفر بزرگ! آه چه می کشم! چه خیال انگیز و جان بخش است این جا نبودن. کمی درباره خودم: حانیه هستم . متولد 15 اسفند . لیسانس ریاضی کاربردی |
| [ طراح قالب : پیچک ] [ Weblog Themes By : Pichak.net ] |